راهنمای عرضه اولیه عمومی (IPO) – NEXEA


سرمایه گذاری در یک عرضه اولیه عمومی (IPO) پتانسیل ایجاد سود قابل توجهی را دارد. با این حال، قبل از سرمایه گذاری، درک اینکه چگونه فرآیند معامله این دارایی ها با معاملات سهام معمولی متفاوت است و همچنین خطرات و قوانین منحصر به فرد مربوط به سرمایه گذاری های IPO بسیار مهم است. در این مقاله، ما عمیق تر به درک IPO خواهیم پرداخت.

تعریف عرضه عمومی اولیه (IPO)

https://www.youtube.com/watch?v=Uax_DyTDYkE

عرضه عمومی اولیه چیست؟

IPO یا عرضه اولیه عمومی، روشی است که از طریق آن یک شرکت خصوصی برای اولین بار سهام سهام را برای سرمایه گذاران صادر می کند. هنگامی که یک شرکت از طریق IPO عمومی می شود، ما اغلب از آن به عنوان “عمومی شدن” یاد می کنیم.

شرکت‌هایی که به تازگی شروع به کار کرده‌اند یا آن‌هایی که دهه‌ها در کسب‌وکار بوده‌اند، ممکن است از طریق یک IPO عمومی شوند. فرآیند عرضه اولیه سهام شرکت را قادر می‌سازد تا برای پشتیبانی از عملیات، تسریع در گسترش و پرداخت بدهی، بودجه تولید کند. IPO همچنین به شرکت ها اجازه می دهد تا به سرمایه گذاران خود که این گزینه را دارند سهام خصوصی خود را در IPO بفروشند، بازپرداخت کنند. به طور کلی، یک شرکت خصوصی با پتانسیل توسعه قابل توجهی، عمدتاً به دلایلی که در بالا ذکر شد، به بررسی عمومی شدن می‌پردازد. این گام بعدی واضح و مورد انتظار برای شرکت های موفق از بسیاری جهات است. Airbnb، که در زمستان 2020 عمومی شد، یکی از نمونه‌های پرمخاطب اخیر شرکتی است که به صورت عمومی درآمده است.

پس از اینکه یک شرکت تصمیم به «عمومی شدن» می‌گیرد، یک پذیره‌نویس اصلی را برای کمک به روند ثبت اوراق بهادار و توزیع سهام برای عموم در یک IPO انتخاب می‌کند. سپس پذیره‌نویس اصلی سندیکایی از بانک‌های سرمایه‌گذاری و دلال‌ها را برای فروش سهام IPO به سرمایه‌گذاران نهادی و فردی تشکیل می‌دهد.

IPO چگونه کار می کند؟

یک شرکت قبل از IPO خصوصی تلقی می شود. به عنوان یک شرکت خصوصی قبل از عرضه اولیه، این شرکت با تعداد محدودی از سهامداران، از جمله سرمایه گذاران اولیه مانند بنیانگذاران، خانواده، و دوستان، و همچنین سرمایه گذاران حرفه ای مانند سرمایه گذاران خطرپذیر یا سرمایه گذاران فرشته، رشد کرده است.

IPO یک نقطه عطف مهم برای یک شرکت است زیرا به آن اجازه می دهد تا مقدار زیادی پول جمع آوری کند. این باعث افزایش ظرفیت شرکت برای توسعه و گسترش می شود. افزایش باز بودن و اعتبار فهرست سهام ممکن است به دستیابی به شرایط بهتر در هنگام جستجوی سرمایه استقراضی کمک کند.

هنگامی که یک شرکت فکر می کند که برای سخت گیری قوانین و مقررات کمیسیون بورس و اوراق بهادار (SEC)، و همچنین پاداش ها و تعهدات سهامداران عمومی به اندازه کافی بالغ است، شروع به ترویج علاقه خود به عرضه عمومی خواهد کرد.

این مرحله از توسعه اغلب زمانی حاصل می شود که یک شرکت به ارزش خصوصی حدود 1 میلیارد دلار رسیده باشد که گاهی اوقات به عنوان وضعیت تک شاخ شناخته می شود. با این حال، بسته به رقابت در بازار و ظرفیت آنها برای برآورده کردن استانداردهای فهرست بندی، شرکت های خصوصی با ارزش گذاری های متنوع با اصول بنیادی خوب و پتانسیل سودآوری نشان داده شده می توانند به طور بالقوه واجد شرایط یک IPO باشند.

بررسی دقیق پذیره نویسی برای قیمت گذاری سهام یک شرکت استفاده می شود. وقتی یک شرکت سهامی عام می شود، مالکیت سهام خصوصی که قبلاً متعلق به آن بود به مالکیت عمومی تبدیل می شود و سهام سهامداران خصوصی فعلی ارزش قیمت فروش عمومی را دارد. ترتیبات ویژه برای مالکیت سهام خصوصی به دولتی نیز می تواند در پذیره نویسی سهام گنجانده شود.

در همین حال، بازار عمومی فرصت بزرگی را برای میلیون‌ها سرمایه‌گذار فراهم می‌کند تا سهام یک شرکت را به دست آورند و به سرمایه سهامداران یک شرکت کمک نقدی کنند. هر فرد یا سرمایه گذار نهادی که علاقه مند به سرمایه گذاری در شرکت باشد، عضوی از عموم مردم محسوب می شود.

مروری بر مراحل IPO

در اینجا چند مرحله وجود دارد که یک شرکت باید انجام دهد تا از طریق فرآیند IPO عمومی شود:

فرآیند IPO

بانک سرمایه گذاری را انتخاب کنید

اولین مرحله شرکت صادرکننده در فرآیند عرضه اولیه، انتخاب یک بانک سرمایه گذاری برای مشاوره در مورد عرضه اولیه سهام و ارائه خدمات پذیره نویسی است. بانک سرمایه گذاری بر اساس معیارهای زیر انتخاب می شود:

  • شهرت، آبرو
  • کیفیت تحقیق
  • تخصص صنعت
  • توزیع، یعنی اگر بانک سرمایه گذاری بتواند اوراق منتشر شده را به سرمایه گذاران نهادی بیشتری یا به سرمایه گذاران فردی بیشتری ارائه کند.
  • ارتباط قبلی با بانک سرمایه گذاری

با دقت و صیغه های نظارتی

پذیره نویسی روشی است که از طریق آن یک بانک سرمایه گذاری (پذیره نویس) به عنوان واسطه بین شرکت صادرکننده و عموم سرمایه گذار عمل می کند تا به شرکت صادرکننده در فروش مجموعه اولیه سهام خود کمک کند. کسب و کار صادر کننده می تواند از گزینه های زیر برای پذیره نویسی انتخاب کند:

  • تعهد قاطع: در چنین حالتی، پذیره نویس کل پیشنهاد را خریداری کرده و سهام را به عموم سرمایه گذاران می فروشد. ساختار پذیره نویسی تعهد شرکت تضمین می کند که مقدار مشخصی پول برای کسب و کار صادرکننده به دست می آید.
  • توافقنامه بهترین تلاش: پذیره نویس مبلغ جمع آوری شده برای کسب و کار صادر کننده را تحت چنین ترتیبی تضمین نمی کند. این شرکت صرفاً اوراق بهادار را از طرف شرکت می فروشد.
  • توافق همه یا هیچ: عرضه لغو می شود مگر اینکه تمام سهام عرضه شده فروخته شود.
  • سندیکای پذیره نویسان: پیشنهادهای عمومی را می توان به تنهایی توسط یک پذیره نویس یا توسط مدیران متعدد (مدیریت مشترک) مدیریت کرد. هنگامی که مدیران متعددی حضور دارند، یک بانک سرمایه گذاری به عنوان مدیر اصلی یا دفتری تعیین می شود. بانک سرمایه‌گذاری پیشرو، با ایجاد قراردادهای استراتژیک با بانک‌های دیگر، یک سندیکای متشکل از پذیره‌نویسان ایجاد می‌کند، که هر کدام بخشی از IPO را می‌فروشند. چنین توافقی زمانی شکل می‌گیرد که بانک سرمایه‌گذاری اصلی بخواهد ریسک IPO را در بسیاری از بانک‌ها پخش کند.

برخی از اسنادی که باید توسط پذیره نویسان تهیه شود عبارتند از:

  • عقدنامه
  • نامه قصد
  • قرارداد پذیره نویسی
  • بیانیه ثبت نام
  • سند شاه ماهی قرمز

قیمت گذاری

تاریخ اجرایی زمانی تعیین می شود که SEC IPO را تأیید کند. در روز قبل از تاریخ لازم‌الاجرا شدن، شرکت ناشر و پذیره‌نویس در مورد قیمت پیشنهادی (یعنی قیمتی که شرکت ناشر سهام را به آن بفروشد) و تعداد دقیق سهامی که قرار است فروخته شود، توافق می‌کنند. قیمت پیشنهادی باید تعیین شود زیرا این قیمتی است که شرکت صادرکننده وجوه برای خود جمع آوری می کند.

پایدارسازی

پس از ارائه موضوع به بازار، پذیره نویس باید توصیه های تحلیلگر، تثبیت پس از بازار و ایجاد بازاری برای سهام منتشر شده ارائه دهد.

در صورت عدم تعادل سفارش، پذیره نویس با به دست آوردن سهام در قیمت عرضه یا کمتر از آن، تثبیت پس از بازار را انجام می دهد.

تلاش های تثبیت فقط برای مدت محدودی می تواند انجام شود. با این حال، در طول این مدت، پذیره نویس انعطاف پذیری برای معامله و تاثیر بر قیمت موضوع را دارد زیرا قوانین دستکاری قیمت به حالت تعلیق درآمده است.

انتقال به رقابت در بازار

آخرین مرحله از فرآیند IPO، انتقال به رقابت در بازار، 25 روز پس از عرضه اولیه اولیه و زمانی که “دوره سکوت” اجباری SEC منقضی می شود، آغاز می شود.

در طول این مدت، سرمایه گذاران از تکیه بر افشای اجباری و دفترچه ها به وابسته شدن به نیروهای بازار برای اطلاعات در مورد سهام خود تغییر می کنند. پس از سپری شدن دوره 25 روزه، پذیره نویسان می توانند برآوردهایی را برای سود و ارزش شرکت صادرکننده ارائه دهند. در نتیجه پس از صدور موضوع، پذیره نویس مسئولیت مشاور و ارزیاب را بر عهده می گیرد.

مزایا و معایب عمومی شدن

مزایای معایب
از سرمایه می توان برای تأمین مالی تحقیق و توسعه، هزینه های سرمایه ای یا پرداخت بدهی های موجود استفاده کرد. شرکت های عمومی توسط قانون بورس اوراق بهادار سال 1934 تنظیم می شوند که ممکن است برای شرکت های عمومی جدیدتر دشوار باشد.
افزایش آگاهی عمومی از شرکت باید قوانین و مقررات دیگری را رعایت کند که توسط کمیسیون بورس و اوراق بهادار (SEC) نظارت می شود.
توسط افراد موسس به عنوان یک استراتژی خروج استفاده می شود هزینه انطباق با الزامات نظارتی می تواند بسیار بالا باشد.

همانطور که قبلا گفته شد، بارزترین مزیت، پاداش نقدی در قالب افزایش سرمایه است. از سرمایه می توان برای حمایت از تحقیق و توسعه، هزینه های سرمایه ای یا حتی برای پرداخت بدهی های جاری استفاده کرد.

مزیت دیگر، دانش عمومی بیشتر از شرکت است، زیرا IPO ها اغلب با معرفی محصولات خود به مجموعه جدیدی از مشتریان بالقوه آگاهی ایجاد می کنند. در نتیجه ممکن است سهم بازار این شرکت افزایش یابد. یک IPO همچنین ممکن است به عنوان یک استراتژی خروج توسط اعضای مؤسس مورد استفاده قرار گیرد. بسیاری از سرمایه گذاران خطرپذیر از عرضه های عمومی اولیه (IPOs) برای سود بردن از شرکت های موفقی که به راه اندازی آنها کمک کرده اند، استفاده کرده اند.

حتی با وجود مزایای IPO، شرکت های دولتی اغلب با تعدادی از معایب مواجه می شوند که ممکن است باعث شود آنها در مورد عمومی شدن تجدید نظر کنند. یکی از مهم ترین تحولات، نیاز به شفافیت بیشتر سرمایه گذاران است.

علاوه بر این، شرکت‌های دولتی طبق قانون بورس اوراق بهادار سال 1934 مشمول الزامات گزارشگری مالی سه ماهه هستند که ممکن است برای شرکت‌های عمومی جدیدتر سخت باشد. آنها همچنین باید با سایر قوانین و مقررات نظارت شده توسط کمیسیون بورس و اوراق بهادار (SEC) مطابقت داشته باشند.

مهم‌تر از آن، به‌ویژه برای استارت‌آپ‌ها، هزینه انطباق با استانداردهای نظارتی می‌تواند بسیار گران باشد. ایجاد اسناد گزارشگری مالی، حق الزحمه حسابرسی، بخش های روابط با سرمایه گذاران و کمیته های نظارت حسابداری همگی نمونه هایی از هزینه های اضافی هستند.

نتیجه

هنگام سرمایه گذاری در IPO ها، باید از یک کارشناس مالی مشاوره بگیرید و با احتیاط پیش بروید. اگر به اندازه کافی خوش شانس هستید که تخصیص سهام را با قیمت عرضه یک IPO به دست آورید، مراقب باشید قبل از سرمایه گذاری تحقیقات جامع و بررسی دقیق انجام دهید.

به یاد داشته باشید که قیمت یک IPO ممکن است در هنگام ورود به بازار عمومی کمتر از قیمت پیشنهادی خود باشد – لزوماً بالاتر نمی رود.

منابع

عرضه عمومی اولیه (IPO) چیست؟

سرمایه گذاری در IPO ها و سایر پیشنهادات سهام جدید

فرآیند IPO
مزایا و معایب عمومی شدن یک شرکت چیست؟

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *